Wyrób pod marką własną: od receptury do etykiety

Własna etykieta przestała być domeną dużych sieci. Przy jednej pełnej palecie na wyrób rachunek domyka się także hotelowi z restauracją i regionalnym delikatesom — pod warunkiem, że wybór receptury jest decyzją handlową, nie kaprysem.

Od czego się zaczyna

Od wyboru bazy z istniejących receptur: kiełbasa wędzona, wyrób dojrzewający, szynka parzona, pasztet pieczony. Zmiany w składzie przypraw i gramaturze są proste. Zmiana technologii — na przykład przejście z parzenia na dojrzewanie — to inny wyrób, inne badania i inny termin przydatności.

Etykieta

Projekt dostarczasz w pliku wektorowym, z miejscem na dane obowiązkowe: skład, zawartość mięsa, wartości odżywcze, alergeny, warunki przechowywania, dane producenta, weterynaryjny numer identyfikacyjny zakładu i kod EAN. Kod możesz przynieść własny albo skorzystać z naszej puli. Etykietę i skład zatwierdzamy razem, zanim ruszy produkcja.

Terminy i minima

• Minimum: jedna partia produkcyjna na wyrób — przy kiełbasach około 60 kg.
• Zatwierdzenie receptury i próby technologiczne: 1–2 tygodnie.
• Produkcja i pakowanie: około 10 dni dla wyrobów parzonych i wędzonych, do 21 dni dla dojrzewających.
• Termin przydatności liczony od daty produkcji, podawany w specyfikacji.

Praktyka: pierwszą partię warto zrobić na dwóch wyrobach po 60 kg. Rozdzielona na kilka obiektów daje odpowiedź o rotacji w trzy tygodnie.

Koszt i marża

Oszczędność w cenie zakupu wobec wyrobu markowego to zwykle kilka do kilkunastu procent, ale największa wartość leży w wyłączności: identycznego wyrobu nie znajdzie gość w sklepie po drugiej stronie ulicy. Przy karcie restauracji własna kiełbasa z nazwą lokalu jest argumentem sprzedażowym, którego nie da się skopiować ceną.

Czego się nie da

Nie zrobimy wyrobu bez peklowania z terminem 30 dni ani deklaracji „bez konserwantów” przy wyrobie parzonym, który ma jechać przez pół Polski. Granice wyznacza technologia i prawo żywnościowe — i lepiej poznać je przed drukiem etykiety niż po.